Jak przeżyć w starożytnej Grecji. Podróż do Grecji inna niż wszystkie! Poczytaj o Grecji, jakiej z pewnością nie znasz – ten fascynujący przewodnik podróżnika w czasie przeniesie cię prosto do Aten z 420 roku p.n.e.! Daj się zaskoczyć antycznej przygodzie i odkryj to, co musiałbyś wiedzieć, aby przetrwać choć jeden dzień w zobaczyli na tablicy i przykleili go w odpowiednim miejscu na „wygibajtusie”. Po sprawdzeniu zgodności zapisu z poleceniem rozdajemy uczniom karty pracy. Zadanie polega na tym, by za pomocą strzałek dojść do odpowiedniego czasownika i określić jego formy (osobę, liczbę, rodzaj, czas, tryb). Liczba wyników dla zapytania „odmiana czasownika regularnego niemiecki”: 6962. Odmiana czasownika w czasie teraźniejszym Präsens Test. autor: Awieczorek. niemiecki odmiana czasownika. Odmiana czasownika KAUFEN Test. autor: Mlitke. Klasa 4 Klasa 5 Niemiecki Odmiana czasownika. essen, lesen, sehen, sprechen - odmiana Präsens Test. niech ( język polski) [ edytuj] ? /i. (1.1-2) nieodm. (1.1) Niech pan pójdzie za mną. (1.1) Niech ona tu przyjdzie. (1.2) Niech ja go tylko dorwę! (1.1) Wyjątkowo niech pojawia się także w odniesieniu do 1. os. lp w takich zwrotach, jak np. niech mnie kule biją, których nie można traktować dosłownie jako rozkaźniki, oraz w takich Włoskie czasowniki modalne to zagadnienie, które wcześniej lub później musi pojawić się w trakcie nauki języka. Czytając poniższy artykuł, przekonacie się, że włoskie „modale” wcale nie są takie trudne. Dowiecie się, jak je odmieniać i kiedy ich używać. Zacznijmy od dobrej wiadomości, włoski ma tylko 3 czasowniki Katarzyna Szymańska: Czego tak naprawdę pragniesz? Usiadłam i zapisałam to na kartce w czasie teraźniejszym. Zawsze zaczynam od: yaVNp. Jeśli śledzicie mnie na Facebooku, to nie umknął pewnie waszej uwadze post, w którym postanowiłam wypisać kilka słów z tekstu „Pippi börjar skolan”. Pośród nich znalazło się sporo czasowników. O czasownikach, tych, które wypisałam i nie tylko tych, warto jest wiedzieć jednak trochę więcej niż to jakie są ich bezokoliczniki. Z tego powodu ten oraz kilka innych artykułów, które pojawią się na blogu w przyszłości, będzie poświęconych właśnie tej części mowy. Czym jest czasownik? Krótkie przypomnienie czym czasownik w ogóle jest. Czasownikiem nazywamy słowo, które opisuje jakąś czynność albo stan, w którym się znajdujemy, np.: „iść" czy „być". Bez niego niemożliwe byłoby opisanie co robiliśmy albo co zamierzamy robić. W języku polskim taki niepozorny czasownik może przyjmować naprawdę wiele różnych form, które zależą od tego, kto daną czynność wykonuje, kiedy ją wykonuje i czy dana czynność została zakończona. Podstawowa forma czasownika, czyli taka, z której nie możemy wywnioskować chociażby jaki czas ma na myśli autor zdania, nazywamy bezokolicznikiem. Bezokolicznikami są na przykład słowa „mrugać” czy „malować”. Czasowniki w języku szwedzkim Na szczęście w języku szwedzkim czasowniki nie przyjmują aż tylu różnych form jak w języku polskim. Pewnie jednak zauważyliście, że niestety i tak zdarza się szwedzkim czasownikom co rusz wyglądać trochę inaczej. Opiszę tu więc, jakie szwedzkie czasowniki przyjmują formy i co dana forma oznacza w praktyce. Kiedy uczymy się czasowników, zwykle pierwszą formą jaką poznajemy jest Infinitiv, czyli bezokolicznik i to właśnie czasowniki w postaci Infinitiv znalazły się w poście o Pippi. Pomimo tego, że bezokoliczniki nie niosą ze sobą żadnych dodatkowych informacji, to jednak przydają się przy budowie zdań. Infinitiv rozpoznać można po tym, że czasami zapisywany jest razem z „att” tak jak „att gå” czy „att skriva”, co jednak nie jest regułą. Infinitiv nie jest wbrew pozorom formą podstawową. Formą podstawową jest Imperativ i to tą formą posługujemy się kiedy chcemy coś komuś rozkazać lub zakazać (w dalszej części tekstu czasowniki w formie Impreativ oznaczone będą wykrzyknikiem). Czasowniki w formie Imperativ są zastosowane na przykład w następujących zdaniach: „Sväng till vänster efter korsningen.” (Skręć w lewo za skrzyżowaniem), „Gå inte där!” (Nie idź tam!). Poza tym mamy jeszcze trzy formy czasowników, nazywane Presens, Preteritum i Supinum, które mają znaczenie, kiedy chcemy określić czas wykonania danej czynności. Niestety nie ma jednej uniwersalnej metody tworzenia tych form od wszystkich szwedzkich czasowników. Od niektórych czasowników nowe formy tworzymy prosto, poprzez dodanie odpowiednich końcówek do formy Imperativ, ale są też takie czasowniki, od których nie możemy tworzyć nowych form posługując się sztywnymi regułami. Z tego powodu tworzenie nowych form czasowników czyli ich odmiana, po szwedzku böjning, może nie być najprzyjemniejszą częścią przygody ze szwedzkim. Naukę odmiany czasowników można sobie jednak ułatwić, wiedząc, że czasowniki w języku szwedzkim dzielą się na 4 podstawowe grupy. Czasowniki leżące w obrębie każdej z grup mają podobne właściwości i często ich nowe formy tworzy się w podobny sposób. Ale o tym w niedalekiej przyszłości. Najpierw przybliżę wam, kiedy stosować poszczególne formy czasowników. Presens Czasowniki w formie Presens zawsze występują w zdaniu w powiązaniu z zaimikiem osobowym (przed lub po nim) lub nazwą wykonawcy czynności i używamy ich głównie kiedy mówimy o teraźniejszości, na przykład w zdaniach "Hon är snäll", "Katten äter maten". Tej formy używamy jednak także, gdy: mówimy o zjawiskach, faktach, które są niezmienne i uznane za prawdziwe np.: "Vatten kokar vid 100 grader". mówimy o przyszłości, np.: "I morgon åker jag till Polen". (Podobnie jak w języku polskim. Możemy opisać przyszłe zdarzenia za pomocą czasownika w czasie teraźniejszym. "Jutro jadę do Polski" zamiast "Jutro będę jechała do Polski".) Uwaga: w szwedzkim są też inne sposoby wyrażania przyszłości. mamy na myśli czynności, wydarzenia, które się powtarzają. Na przykład codziennie zaczynające się o tej samej porze lekcje, "Lektionerna börjar klockan 9". Preteritum i Supinum Zarówno forma Preteritum jak i Supinum służą do wyrażania przeszłości, istnieją jednak pewne różnice w tym, kiedy można je zastosować. Przede wszystkim czasownik w Preteritum występuje w zdaniach "samotnie" jedynie z wykonawcą czynności, tak jak dzieje się to w przypadku czasownika w formie Presens. Czasownik w formie Preteritum stosujemy, gdy: mówimy o czynności zakończonej, wykonanej w konkretnym czasie w przeszłości. Kilka przykładów: "Kasia sov hela dagen i går" Kasia spała wczoraj cały dzień. Wynika z tego zdania, że już nie śpi. Zdanie zawiera też informację, że wydarzyło się to wczoraj. "För två år sedan flyttade Karin till Stockholm" Dwa lata temu (wiemy kiedy) Karin przeprowadziła się do Sztokholmu. Czynność jest skończona czyli już się nie przeprowadza. "Förra året bodde Tomek i Kraków" W zeszłym roku (wiemy kiedy) Tomek mieszkał w Krakowie i czynność ta została zakończona, czyli prawdopodobnie mieszka już gdzieś indziej. Z kolei czasownik w formie Supinum stosujemy w czasach Perfekt i Pluskvamperfekt. Gdy używamy któregoś z tych czasów, czasownik w formie Supinum nie stoi już w zdaniu "sam". W czasie Perfekt czasownik poprzedzony jest przez czasownik "har" natomiast w czasie Pluskvamperfekt przed czasownikiem stoi również "har" ale w formie Preteritum - "hade". Kiedy stosujemy czas Perfekt? Jaka jest różnica pomiędzy tym czasem a czasem Preteritum, skoro obydwa wyrażają przeszłość? Otóż czas Perfekt stosujemy, gdy: mówimy o czymś co wydarzyło się w przeszłości, ale dokładny czas nie jest istotny, mówimy o aktywności, która rozpoczęła się w przeszłości i trwa nadal albo jej skutki są nadal ważne dla teraźniejszości. Przykłady: "Den här veckan har det inte regnat mycket." W tym tygodniu nie padało dużo. Mamy na myśli wydarzenie z przeszłości, które nie wydarzyło się w konketnym momencie. Poza tym jego skutki nadal są istotne w teraźniejszości. "Vi har känt varandra i ett år nu." Znamy się od roku. Poznaliśmy się rok temu i znamy się nadal, czyli "czynność" nadal trwa. "I år har jag pluggat väldigt mycket" W tym roku uczyłam się naprawdę dużo. Nie jest istotne to, kiedy dokładnie się uczyłam. Ważna jest czynność. No to o co chodzi z Pluskvamperfekt? Pluskvamperfekt stosujemy, kiedy odnosimy się do czynności, która została zakończona, zanim wydarzyło się coś innego. Czyli chyba można powidzieć, że jest to czas zaprzeszły. Przyjrzyjmy się zdaniom: "Han hade ätit innan Sofia kom" Zjadł zanim przyszła Sofia. "Vi åkte till Polen förra året, men Svensson hade redan varit där" Pojechaliśmy do Polski zeszłego lata, ale Svensson już tam był. "De hade läst alla recensioner innan Henrik bokat hotellet" Przeczytali wszystkie recenzje zanim Henrik zarezerwował pokój w hotelu. Czas Pluskvamperfekt stosujemy także, gdy: chemy powiedzieć, że coś mogłoby się wydarzyć, czyli tzw. tryb przypuszczający, w niektórych konstrukcjach: Om det inte varit så halt på vägen hade jag varit hemma i tid. Jeżeli nie byłoby tak ślisko na drodze to byłbym w domu na czas. No to dobrnęliśmy do końca. Do omówienia w temacie została jeszcze grupa czasowników, które nie wyglądają do końca jak typowe czasowniki, ale o tym w jednym z kolejnych wpisów. Vi hörs! Home Sztuka, Kultura, KsiążkiJęzyk Polski zapytał(a) o 17:46 W czasie teraźniejszym nie można określić? To zadanie na polski z ćwiczeniówki " Gramatyka i stylistyka " strona 11 zadanie 6. To pytanie ma już najlepszą odpowiedź, jeśli znasz lepszą możesz ją dodać 1 ocena Najlepsza odp: 100% Najlepsza odpowiedź EKSPERTajrini odpowiedział(a) o 17:52: ...podręcznika nie mam, ale wiem , że w...czasownikach w czasie teraźniejszym nie da się określić piszę...ale kto to pisze? chłopiec? dziewczyna? dziecko?...wszyscy mówią tak samo... Uważasz, że znasz lepszą odpowiedź? lub CO TO JEST CZASOWNIK? Czasowniki to wyrazy, które nazywają czynności lub stany. NA JAKIE PYTANIA ODPOWIADA CZASOWNIK? Czasownik odpowiada na pytania: co robi?, co się z kimś (z czymś) dzieje?. PRZYKŁADY: Chłopiec (co robi?) płacze. (słowo płacze to czynność) Kotek (co się z nim dzieje?) śpi. (słowo śpi to stan) PRZEZ CO ODMIENIA SIĘ CZASOWNIK? Czasowniki w języku polskim odmieniają się przez liczby i osoby. Liczba pojedyncza Osoba (1. Os.) – (ja) czytam Osoba (2. os.) – (ty) czytasz Osoba (3. Os.) – (on, ona, ono) czyta Liczba mnoga Osoba (1. Os.) – (my) czytamy Osoba (2. os.) – (wy) czytacie Osoba (3. Os.) – (oni, one) czytają CZASOWNIK WYSTĘPUJE W TRZECH CZASACH Czasowniki mogą występować w trzech czasach: przeszłym, teraźniejszym i przyszłym. W czasie przeszłym określają to, co już było (zdarzyło się) np. Tomek grał w piłkę. W czasie teraźniejszym nazywają to, co się dzieje w danej chwili, gdy o tym mówimy np. Tomek gra w piłkę. W czasie przeszłym czasowniki informują o tym, co dopiero nastąpi (wydarzy się) np. Tomek zagra w piłkę. FORMY CZASOWNIKA Czasowniki mogę występować w formie osobowej i nieosobowej. Czasownik w formie osobowej występuje jeśli można określić osobę i liczbę podanego czasownika. Informuje nas, kto wykonuje czynność np. on grał, oni śpiewają, ja czytam, ty oglądałaś film. Czasownik w formie nieosobowej występuje wtedy, gdy nie informuje, kto wykonuje daną czynność. Nie można określić ani osoby ani liczby. Jedną z nieosobowych form czasownika jest bezokolicznik. Rozpoznajemy go po zakończeniu -ć lub – c. PRZYKŁADY: Malować, wycinać, spać, uciec, biec CZASOWNIK W CZASIE PRZESZŁYM I PRZYSZŁYM Czasownik w czasie przeszłym odmienia się przez liczby, osoby i rodzaje. Jakie mogą być rodzaje czasownika? W liczbie pojedynczej występują trzy rodzaje czasownika: Rodzaj męski ( np. on spał, Rodzaj żeński ( np. ona spała, Rodzaj nijaki ( np. ono spało. W liczbie mnogiej czasownik odmienia się przez dwa rodzaje: Rodzaj męskoosobowy ( np. oni tańczyli, Rodzaj niemęskoosobowy ( -os.), np. one tańczyły. UWAGA! Czasownik przyjmuje rodzaj męskoosobowy wtedy, gdy czynność wykonywaną przez ludzi, wśród których znajduje się jeden mężczyzna lub chłopiec. Czasownik przyjmuje rodzaj niemęskoosobowy wtedy, gdy mówimy o grupie złożonej z samych kobiet, dziewcząt, dzieci, zwierząt, rzeczy lub roślin. CZASOWNIKI W CZASIE PRZYSZŁYM Występują w formie prostej lub złożonej. Jak je rozróżnić? Wystarczy sprawdzić, z ilu wyrazów składa się czasownik. Forma prosta to czasownik jednowyrazowy np. poszukamy, wykonasz Forma złożona składa się z dwóch wyrazów i odmienia przez rodzaje Liczba pojedyncza (On) będzie czytał – (Ona) będzie czytała – (Ono) będzie czytało – Liczba mnoga (Oni) będą czytali – (One) będą czytały – WAŻNE! W formie złożonej może występować również bezokolicznik. Np. (on, ona, ono) będzie czytać, albo (oni, one) będą czytać. Formy złożone występujące z bezokolicznikiem nie odmieniają się przez rodzaje. Idę do szkoły, wyszedłbym z pracy, umówię się z koleżanką, kup mi wafelki – chociaż różni je czas, tryb i osoba, wszystkie te zwroty zawierają czasownik. To właśnie czasownik pozwala nam nazywać czynności w zdaniach. Forma czynna czy bierna, liczba pojedyncza czy mnoga, tryb rozkazujący czy przypuszczający, czasownik dokonany czy niedokonany… Mnogość jego podziałów może przyprawić o zawrót głowy. Dziś przychodzimy z małą ściągą. Oto wszystko, co warto wiedzieć o czasowniku! Czasownik – definicja i informacje ogólne Dobrze wiedziećCzasownik jest jedną z części mowy (nie mylić z częściami zdania!), zaraz obok rzeczownika, przymiotnika czy przysłówka. Jego zadaniem jest nazywanie czynności. Wróćmy na chwilę do przykładów ze wstępu. Wszystkie słowa, które zostały poniżej pogrubione, są właśnie czasownikami: Idę do szkoły Wyszedłbym z pracy Umówię się z koleżanką Kup mi wafelki Już na pierwszy rzut oka zapewne widzisz jednak, że nieco się od siebie różnią. Głównym i najbardziej popularnym podziałem czasowników jest podział na czynności, które trwają lub trwały i zostały przerwane oraz te, które się zakończyły lub dopiero zakończą. Według tego podziału możemy wyróżnić czasowniki dokonane oraz czasowniki niedokonane. Przejdźmy do omówienia każdego z nich. Czasowniki dokonane i niedokonane, czyli aspekt czasownika Chociaż na początku może się to wydawać nieco skomplikowane, to zasada jest prosta. Czasowniki dokonane to te, w których czynność już się zakończyła. Co ważne, mogą mówić o czynności zakończonej zarówno w przeszłości, jak i w przyszłości. Na przykład: Kiedyś napiszę powieść (przyszłość) Ugotowałam wczoraj przepyszną zupę (przeszłość) Sprzątnę cały pokój, jak zjem kolację (przyszłość) Czasowniki niedokonane trwają lub trwały, ale opisywana czynność się nie zakończyła (lub nie zakończy). Innymi słowy, mówią o trwaniu czynności (zarówno w przyszłości, teraźniejszości, jak i przyszłości). Na przykład: Będę pisać powieść na komputerze (przyszłość) Gotowałam wczoraj zupę podczas oglądania serialu (przeszłość) Sprzątam swój pokój, ale nie obiecuję, że skończę to dzisiaj (teraźniejszość)Dobrze wiedzieć Podziału na czasowniki dokonane i niedokonane nie należy mylić z czasami (przeszłym, teraźniejszym i przyszłym)! Czasowniki dokonane mogą występować zarówno w czasie przeszłym, jak i przyszłym. Czasowniki niedokonane występuję w czasie przeszłym, przyszłym oraz teraźniejszym. Żeby uprościć sobie ten podział czasowników, dobrze jest zapamiętać zasadę, że czasowniki trzymają się w parach. To znaczy, że zwykle czasownik występuje zarówno w wersji dokonanej, jak i niedokonanej. Zobacz to na przykładach: Czasowniki w czasie przeszłym pisałam (czasownik niedokonany) – napisałam (czasownik dokonany) gotowaliśmy (czasownik niedokonany) – ugotowaliśmy (czasownik dokonany) wyłączał (czasownik niedokonany) – wyłączył (czasownik dokonany) Czasowniki w czasie przyszłym będę rysował (czasownik niedokonany) – narysuję (czasownik dokonany) będziesz oglądać (czasownik niedokonany) – obejrzysz (czasownik dokonany) będą skakać (czasownik niedokonany) – skoczą (czasownik dokonany)Odmiana czasownika Jeśli rozumiesz już podział na czasowniki dokonane i niedokonane, czas podwyższyć poprzeczkę. Przejdźmy do odmiany czasownika. Każdy czasownik odmienia się bowiem przez osoby, liczby i rodzaje, a także występuje w czasie przeszłym, teraźniejszym i przyszłym, w różnych trybach i stronach. Przyjmuje też formy imiesłowowe. Brzmi strasznie? Spokojnie! Już wszystko wyjaśniamy. Czasowniki odmieniają się przez:rodzaje;osoby;liczby;czasy;tryby;strony; Odmiana przez osoby, liczby i rodzaje Odmiana przez osoby dotyczy wykonawcy czynności. Żeby określić osobę, musisz zadać sobie pytanie: kto tę czynność wykonuje? Czyli kto jest podmiotem? W języku polskim wyróżniamy trzy osoby: pierwsza osoba w liczbie pojedynczej i mnogiej, czyli ja oraz my (np. widzę, gramy, kroimy, wiem) druga osoba w liczbie pojedynczej i mnogiej, czyli ty oraz wy (np. widzisz, lubisz, rozumiecie, karmicie) trzecia osoba w liczbie pojedynczej i mnogiej, czyli on, ona, ono oraz oni (np. jedzie, skaczą, pije, robią)Dobrze wiedzieć Podstawową formą czasownika jest bezokolicznik. Nazwę bierze stąd, że nie występuje w żadnej osobie. Zwykle kończy się on na -ć: np. śpiewać, tańczyć, jeść, widzieć, rozumieć. Od tego, w jakiej osobie odmienia się czasownik, zależeć będzie bezpośrednio, w jakiej liczbie się odmienia. Częściowo omówiliśmy to przed chwilą. Chodzi oczywiście o liczbę pojedynczą oraz liczbę mnogą. Liczba pojedyncza ja: głaszczę, pragnę, kocham ty: siedzisz, widzisz, słyszysz on, ona, ono: je, czyści, śmieje się Liczba mnoga my: rozmawiamy, pozujemy, piszemy wy: kupujecie, klikacie, żonglujecie oni, one: znają, lubią, rozumiejąDobrze wiedzieć W wielu innych językach określanie w zdaniu osoby jest konieczne dla zrozumienia jego sensu. Na przykład w języku angielskim czasowniki nie odmieniają się przez osoby i liczby (poza wyjątkiem w 3 osobie liczby pojedynczej, kiedy do czasownika dodaje się końcówkę -s lub -es). W języku polskim nie musimy określać, kto wykonuje daną czynność. Nie mówimy więc zazwyczaj: ja czytam, ty lubisz, on widział, tylko po prostu: czytam, lubisz, widział. Wielu obcokrajowcom, którzy uczą się polskiego, sprawia to niemałą trudność. Czasowniki w czasie przeszłym w trzeciej osobie odmieniają się również przez rodzaje: męski, żeński, nijaki, męskoosobowy oraz niemęskoosobowy. Liczba pojedyncza rodzaj męski: Jan widział, mężczyzna powiedział, pies szczekał, kran przeciekał; rodzaj żeński: Marta znała, dziewczynka płakała, owca beczała, lampa świeciła; rodzaj nijaki: dziecko skakało, kocię miauczało, koło się turlało, biurko mnoga rodzaj męskoosobowy: panowie krzyczeli, strażacy gasili, kucharze gotowali; rodzaj niemęskoosobowy: babcie się śmiały, bydlęta klękały, góry się wiedzieć Odmiana czasowników przez liczby występuje wyłącznie w czasie przeszłym oraz trybie przypuszczającym, np. uczniowie powtarzaliby klasę, miałoby to sens, dziewczyny widziałyby zmiany. Odmiana przez czasy O tym podziale wspomnieliśmy krótko przy okazji rozdziału czasowników na dokonane i niedokonane. Odmiana czasowników nie ma jednak nic wspólnego z tym, czy dana czynność została skończona, czy trwała. Odmiana przez czasy dzieli czasowniki na te występujące w czasie przeszłym (które działy się w przeszłości np. miesiąc temu rozmawiałem z mamą), czasie teraźniejszym (które dzieją się teraz, np. w tym momencie widzę chmury) i czasie przyszłym (które dopiero będą się działy, np. jutro pomacham ci na do widzenia). Przejdźmy do przykładów. Weźmy na tapet wdzięczny czasownik jeść. Odmiana czasownika niedokonanego jeść w czasie przeszłym: Liczba pojedyncza (ja) jadłem, jadłam (ty) jadłeś, jadłaś (on, ona, ono): jadł, jadła, jadło Liczba mnoga (my) jedliśmy, jadłyśmy (wy) jedliście, jadłyście (oni, one) jedli, jadły Podobnie sprawa będzie wyglądać w przypadku jeść w formie dokonanej, czyli zjeść w czasie przeszłym: Liczba pojedyncza (ja) zjadłem, zjadłam (ty) zjadłeś, zjadłaś (on, ona, ono): zjadł, zjadła, zjadło Liczba mnoga (my) zjedliśmy, zjadłyśmy (wy) zjedliście, zjadłyście (oni, one) zjedli, zjadły Jak czasownik jeść odmienia się w formie niedokonanej w czasie przyszłym? Liczba pojedyncza (ja) będę jeść, będę jadł, będę jadła (ty) będziesz jeść, będziesz jadł, będziesz jadła (on, ona, ono): będzie jeść, będzie jadł, będzie jadła, będzie jadło Liczba mnoga (my) będziemy jeść, będziemy jedli, będziemy jadły (wy) będziecie jeść, będziecie jedli, będziecie jadły (oni, one) będą jeść, będą jedli, będą jadły Jak nietrudno zauważyć, w tej formie czasownik pojawia się wraz ze słowem będzie w różnej odmianie, w zależności od osoby. W tym przypadku mówimy więc o czasie przyszłym złożonym – bo składa się z dwóch wyrazów. Zobacz to na przykładach zdań: O której będziecie wracać? Nie będę z tobą rozmawiał. Będziesz to jeszcze jadła? Będziemy meldować się na czas. A oto jak nasz czasownik jeść odmienia się w czasie przyszłym w formie dokonanej: Liczba pojedyncza (ja) zjem (ty) zjesz (on, ona, ono): zje Liczba mnoga (my) zjemy (wy) zjecie (oni, one) zjedzą Sam widzisz, że ta odmiana jest najmniej skomplikowana, bo czasownik w tym przypadku jest taki sam dla każdej z płci. Jeśli czasownik w czasie przyszłym nie potrzebuje dodatkowego słowa będzie, mówimy, że występuje w czasie przyszłym prostym. Oto kilka przykładów: O której wrócisz? Nie porozmawiam z tobą. Zjesz to dzisiaj? Zameldujemy się na czas. Podsumowując, czasownik niedokonany w czasie przyszłym występuje jako czasownik przyszły złożony (bo składa się z dwóch wyrazów). Z kolei czasownik dokonany w czasie przyszłym określamy jako czasownik w czasie przyszłym Chyba zrobiło się za prosto. Czas sprawę nieco skomplikować. Za chwilę poznasz bowiem oboczności. Aby mógł je zrozumieć, musimy jednak najpierw omówić budowę czasownika. To jak z działaniem komputera. Nie zrozumiesz tego, jak działa, jeśli nie poznasz elementów jego wnętrza oraz ich funkcji. Czasownik składa się z tematu oraz końcówki. Temat nie podlega odmianie i jest stałą częścią wyrazu. Z kolei końcówka się odmienia. Przykłady? Proszę bardzo. Weźmy pod lupę czasownik liczyć. Część licz- jest tutaj tematem. Wygląda identycznie dla każdej osoby, niezależnie od tego, czy to ja licz-ę owce, bo nie mogę zasnąć, ty licz-ysz tylko na siebie, czy ona będzie licz-yć na palcach zadanie z matmy. Zauważ jednak, że końcówka zmienia się w zależności od osoby: Liczba pojedyncza (ja) licz-ę (ty) licz-ysz (on, ona, ono): licz-y Liczba mnoga (my) licz-ymy (wy) licz-ycie (oni, one) licz-ą Wydaje się proste, prawda? W końcu dokładnie tak odmieniają się czasowniki, marz-yć, słuch-ać, dąs-ać, ką-sać czy plą-sać. Ale nie zawsze tak jest. Co na przykład z czasownikiem piec? W końcu ty pieczesz, ale ja już piekę: Liczba pojedyncza (ja) piekę (ty) pieczesz (on, ona, ono): piecze Liczba mnoga (my) pieczemy (wy) pieczecie (oni, one) pieką Jeżeli w pierwszej osobie liczby pojedynczej oraz trzeciej osobie liczby mnogiej cz zamienia się w k, mówimy o oboczności. Obocznością będzie również zamiana na przykład o na e (niosę -> niesiesz). Wszędzie tam, gdzie poza końcówką odmianie podlega również temat czasownika, występuje oboczność, a taki temat nazywamy tematem obocznym. Dobrze wiedzieć Niektóre czasowniki odmieniają się nieregularnie. Jeśli dla usprawnienia wypowiedzi, konieczne jest zmodyfikowanie nie tylko końcówki, ale również tematu, mamy do czynienia z obocznością lub tematem obocznym. Odmiana przez tryby Skoro omówiliśmy już odmianę czasownika przez osoby, liczby, rodzaje i czasy, pora na tryby. W języku polskim wyróżniamy tryb orzekający, tryb przypuszczający/warunkowy oraz tryb rozkazujący. W końcu czasem zjadłbyś obiad, czasem jesz obiad, a czasem prosisz kogoś, mówiąc do niego: jedz obiad. Omówmy kolejno każdy z trybów. tryb orzekający – to najbardziej podstawowy tryb czasownika. Służy do określania faktów lub planów, zarówno w przeszłości, teraźniejszości, jak i przyszłości. Na przykład: W każdej sytuacji liczę na siebie. W 2012 roku miałeś 10 lat. Za rok o tej porze nadal będziemy się spotykać. Jak sam widzisz, nie ma tu mowy o żadnym gdybaniu, pytaniu, snuciu planów, rozkazywaniu czy proszeniu kogoś o coś. tryb przypuszczający/warunkowy – za jego pomocą mówimy o czynnościach, które mogą lub mogłyby zostać wykonane. Nieważne, czy jest to rzeczywiście możliwe, czy nie. Na przykład: Zjadłbym dziś na obiad zupę pomidorową. Gdyby się dało, polecielibyśmy na słońce. Dzieci poszłyby na spacer, ale jest fatalna pogoda. Napiłbyś się herbaty? Czasowniki w trybie przypuszczającym podlegają odmianie przez osoby i rodzaje. Weźmy na tapet czasownik kupić. Liczba pojedyncza (ja) kupiłbym, kupiłabym (ty) kupiłbyś, kupiłabyś (on, ona, ono): kupiłby, kupiłaby, kupiłoby Liczba mnoga (my) kupilibyśmy, kupiłybyśmy, (wy) kupilibyście, kupiłybyście (oni, one) kupiliby, kupiłybyDobrze wiedzieć W czasownikach w trybie przypuszczającym cząstka -by jest ruchoma. Oznacza to, że może się „odpinać” od czasownika i funkcjonować samodzielnie. Możemy więc powiedzieć: Kupiłabym samochód, ale żaden mi się nie podoba lub chętnie bym kupiła samochód, ale żaden mi się nie podoba. Oba zdania znaczą dokładnie to samo i oba są poprawne. tryb rozkazujący – wbrew swojej nazwie nie musi zawsze oznaczać rozkazu. Czasowników w trybie rozkazującym używamy też do wydawania poleceń, żądań lub próśb. Na przykład: Niech on trzyma lepiej język za zębami. Mów proszę nieco głośniej, bo słabo cię słyszę. Natychmiast wracajcie do sali! Dobrze wiedzieć Z uwagi na to, że czasownik w trybie rozkazującym zawsze odnosi się do innej osoby lub osób, nie występuje on w pierwszej osobie liczby pojedynczej. Nie występuje również w rodzajach: zarówno do mężczyzny, kobiety, jak i dziecka będziemy używać dokładnie tej samej formy. Nie występuje też w czasie przeszłym, gdyż dotyczy przyszłości lub teraźniejszości. Zwróć jednak uwagę, że język polski jest bardzo rozbudowany, a prośby czy żądania można wyrazić na wiele sposobów. Nie każdy z nich będzie trybem rozkazującym! Zobacz poniższe przykłady. Natychmiast oddaj mi portfel! Masz mi natychmiast oddać portfel! Widzisz różnicę? W obu zdaniach nakazujemy komuś oddać portfel. W pierwszym pojawia się słowo oddaj, czyli jest to czasownik w drugiej osobie liczby pojedynczej (ty) w trybie rozkazującym. Z kolei w drugim zdaniu czasownik oddać jest bezokolicznikiem. Osobę, do której mówi nadawca, określa słowo masz (ty). Zdanie jest rozkazem, ale nie jest to tryb rozkazujący. Dobrze wiedzieć Uwaga na pułapkę! Jeśli powyższe zdanie z portfelem skierujemy do trzeciej osoby liczby pojedynczej (np. do Tomka), zdanie w trybie rozkazującym będzie brzmieć: Niech Tomek natychmiast odda mi portfel! Wersja z bezokolicznikiem, czyli Tomek ma mi natychmiast oddać portfel, nie będzie trybem rozkazującym. Strona czynna i strona bierna, czyli odmiana przez strony Bez zbędnego rozwodzenia się: czasowniki w języku polskim dzielimy na czynne i bierne. Przejdźmy od razu do przykładów. Zwróć uwagę, że zdanie opisuje dokładnie tę samą sytuację, jednak coś innego dzieje się z czasownikiem: Kamil pobił Jacka. Jacek został pobity przez Kamila. W obydwu przypadkach to Kamil bił, a Jacka bito. Nie masz jednak wrażenia, że zamiarem nadawcy był w obu przypadkach nieco odmienny przekaz? Jeśli tak, to masz rację. Spróbujmy wyobrazić sobie tę sytuację. W pierwszym zdaniu to Kamil jest wykonawcą czynności. Wydaje nam się przez to osobą nieco ważniejszą, to na nią zwracamy uwagę. Być może takie zdanie wypowiedział kolega Kamila, który relacjonował znajomemu, co Kamil robił poprzedniego wieczoru? W drugim zdaniu to Jacek jest ważniejszy. To on został pobity. To zdanie mógłby powiedzieć na przykład kolega Jacka, który opowiadał tę historię jego zaniepokojonej mamie. Pobity Jacek jest ważniejszy niż fakt, kto to zrobił. strona czynna czasownika – występuje, kiedy podmiot jest wykonawcą czynności, czyli Kamil, który bije Jacka, mama, która piecze tort czy dzieci, które bawią się lalkami. strona bierna czasownika – występuje, kiedy to podmiot nie jest wykonawcą czynności, a jej obiekt, czyli Jacek, który został pobity, tort, który został upieczony czy lalki, którymi bawiły się dzieci. Czasowniki nieprzechodnie Co prawda większość czasowników może występować w formie czynnej oraz biernej, ale nie wszystkie. Jak bowiem na stronę bierną zamienić czasowniki: złościć się, cieszyć się lub uśmiechać się? Takie czasowniki nazywamy czasownikami nieprzechodnimi. Te, które się odmieniają (np. bić, czesać czy jeść) nazywamy z kolei czasownikami przechodnimi. Dobrze wiedzieć Zapewne kojarzysz słynne zdanie: On obszedł stół, czyli stół został przez niego…? Ten przykład jest doskonałą, łatwą do zapamiętania ilustracją klasycznego czasownika nieprzechodniego. Czasowniki niewłaściwe Oddzielną grupę czasowników stanowią te, które opierają się klasycznej definicji. Czasowniki niewłaściwe (nie mające cech czasownika, a nie błędne!) to takie, które nie podlegają odmianie - zawsze występują w tej samej formie Przykłady: można, trzeba, wolno, warto, widać, słychać, szkoda, wstyd, żal, strach, brak, czas, pora, uchodzi, trzeba, wypada. Nie wolno dotykać przewodów elektrycznych! Pora spać. Nie wypada chodzić do szkoły w stroju kąpielowym. Słychać, że zbliża się burza. Czasownik zwrotny Na koniec omówmy jeszcze przykład czasownika zwrotnego. Czym charakteryzuje się czasownik zwrotny? Można to bardzo szybko zapamiętać: czasownik zwrotny „zwraca się” bowiem w kierunku osoby, która opisuje daną czynność. Łatwo rozpoznasz go po konstrukcji, zawierającej słowo się. Przejdźmy zatem do przykładów: Myję się codziennie rano. (czyli ja myję siebie) Ubierasz się już czy nie? (czyli ty ubierasz sam siebie, a nie kogoś) Ona czesze się przed pójściem spać. Wykąpaliśmy się w jeziorze. Posmarowałbyś się kremem czekoladowym, gdybym ci za to zapłacił? Chłopcy doskonale się dziś wiedzieć Uwaga na wyjątek! Istnieją czasowniki, które występują z "się", ale nie są czasownikami zwrotnymi. Łatwo je rozpoznać, gdyż nie występują w języku polskim bez części się. Przykładem może być czasownik uśmiechać się. Możemy uśmiechać się do kogoś, ale nie możemy uśmiechać kogoś. Ten czasownik różni się więc chociażby od czasownika widzieć się. Możemy bowiem widzieć się z kimś lub widzieć się w lustrze, ale możemy również widzieć kogoś. Jak wygląda rzeczownik w języku angielskim? Rzeczownik (noun) określa rzeczy, ludzi, zwierzęta, rośliny przedmioty oraz pojęcia abstrakcyjne Rzeczowniki dzieli się na policzalne oraz niepoliczalne. Rzeczownik policzalny, to taki, który da się policzyć na sztuki, np. 1 kot - 2 koty Rzeczownik niepoliczalny, to taki, którego nie da się policzyć na sztuki, np. woda, mąka, cukier, czas, chleb Rzeczownik policzalny może mieć liczbę pojedynczą: 1 kot lub mnogą: 2 koty Jak tworzymy liczbę mnogą rzeczowników policzalnych? Liczbę mnogą rzeczowników policzalnych tworzymy dodając do rzeczownika końcówkę -s Pisownia końcówki -s Przykład rzeczowniki kończące się na -s, -z, -ch, -sh, -x lub -o do rzeczownika dodajemy -es box - boxes watch - watches rzeczowniki kończące się na -y poprzedzone spółgłoską -y zamieniamy na -ies baby - babies try - tries rzeczowniki kończące się na -f lub -fe -f lub -fe zamieniamy na -ves thief - thieves knife - knives Rzeczowniki tworzące nieregularną liczba pojedyncza liczba mnoga tłumaczenie man men mężczyzna, człowiek woman women kobieta child children dzieci tooth teeth ząb foot feet stopa mouse mice mysz goose geese gęś sheep sheep owca Do czego używamy czasownika "to be" (być)? a) Do opisywania cech, właściwości itp. np. Ja jestem wysoki. b) Do opisywania stanów, np. Ja jestem głodny. Jak odmieniamy czasownik "to be" w czasie teraźniejszym? I am - ja jestem You are - ty jesteś He is - on jest She is - ona jest It is - to jest We are - my jesteśmy You are - wy jesteście They are - oni są Skrótem od am jest 'm Skrótem od is jest 's Skrótem od are jest 're Jak tworzymy przeczenie z czasownikiem "to be"? I am not - ja nie jestem You are not - ty nie jesteś He is not- on nie jest She is not - ona nie jest It is not- to nie jest We are not- my nie jesteśmy You are not - wy nie jesteście They are not- oni nie są Skrótem od is not jest isn't Skrótem od are not jest aren't Jak tworzymy pytanie z "to be"? Am I .....? - Czy ja jestem ....? Are you ..... ? - Czy ty jesteś ...? .. Is he ....? - Czy on jest ...? Is she ...? - Czy ona jest ...? Is it ...? - Czy to jest ...? Are we ...? - Czy my jesteśmy ...? Are you ...? - Czy wy jesteście ...? Are they ...? - Czy oni są ...? Krótkie odpowiedzi tworzymy następująco: Yes, I/you/we/they have. Yes, he/she/it has. No, I/you/we/they haven't. No, he/she/it hasn't. Do czego używamy czasownika "to have" (mieć)? Czasownika "to have" (mieć) używamy, aby powiedzieć, że ktoś coś ma. Przykład: I have a cat. - Ja mam kota. Do czasownika have można dodać słówko got , nie zmienia ono znaczenia zdania, służy jednynie do nadania rytmu w zdaniu. Np. I have got a cat. = I have a cat. Jak odmieniamy czasownik "to have" w czasie teraźniejszym? I have - ja mam You have - ty masz He has - on ma She has - ona ma It has - to ma We have - my mamy You have - wy macie They have - oni mają Skrótem od have jest 've Skrótem od has jest 's Jak tworzymy przeczenie z czasownikiem "to have" w czasie teraźniejszym? I have not - ja nie mam You have not - ty nie masz He has not - on nie ma She has not - ona nie ma It has not- to nie ma We have not- my nie mamy You have not- wy nie macie They have not - oni nie mają Skrótem od have not jest haven't Skrótem od has not jest hasn't Jak tworzymy pytanie z czasownikiem "to have" w czasie teraźniejszym? Have I ...... ? - Czy ja mam .............? Have you ...... ? - Czy ty masz .............? Has he ...... ? - Czy on ma .............? Has she ...... ? - Czy ona ma .............? Has it ...... ? - Czy to/ono ma .............? Have we ...... ? - Czy my mamy .............? Have you ...... ? - Czy wy macie .............? Have they ...... ? - Czy oni mają .............? Jak tworzymy formę dzierżawczą (possesive's)? Żeby powiedzieć, że coś do kogoś należy używamy formy dzierżawczej. Do właściciela rzeczy dodajemy 's, aby określić własność właściciel 's + posiadana rzecz dog 's kennel = buda psa Tomek 's car = samochód Tomka children 's toys = zabawki dzieci Jeżeli wyraz jest w liczbie mnogiej i kończy się na s dodajemy 's po wyrazie np. dog s' kennel = buda psów Do czego służy konstrukcja There is / There are i jak ją tworzymy? There is / there are służy do określenia, gdzie coś się znajduje, według wzoru: There is/ There are + co + gdzie .. np. There is (co) a book (gdzie) on the table. = Jest książka na stole. There are (co) books (gdzie) in the bag. = Są książki w torbie. Pytanie tworzymy przestawiając there z be (is/are) np. Is there a book on the table? = Czy jest książka na stole? Are there any books in the bag? = Czy są książki w torbie? Krótkie odpowiedzi tworzymy w następujący sposób: Yes, there is./Yes, there are. No, there isn't./No, there aren't. Zaimki miejsca Żeby określić położenie rzeczy, używamy zaimków miejsca. on -na in - w next to - obok behind - za in front of - przed opposite - naprzeciwko between - pomiędzy Zaimki wskazujące This, that, those, these używamy do wskazywania rzeczy This i that używamy w liczbie pojedynczej These i those używamy w liczbie mnogiej This i these używamy gdy rzecz/rzeczy znajdują się blisko That i those używamy gdy rzecz/rzeczy znajdują się daleko np. This car is mine. - Ten samochód jest mój, np. That car is mine. - Tamten samochód jest mój, np. These cars are mine. - Te samochody są moje. np. Those cars are mine. - Tamte samochody są moje. Do czego używamy czasownika "can (umieć)" Czasownika can używamy, żeby określić co potrafimy robić , oraz żeby zapytać o pozwolenie. np. I can swim. = Umiem pływać. She can play guitar. = Ona potrafi grać na gitarze. They can drive a car. = Oni potrafią prowadzić samochód. Przeczenia tworzymy dodając słowo "not" do czasownika can. She can't play guitar. = Ona nie potrafi grać na gitarze. They can't drive a car. = Oni nie potrafią prowadzić samochód. Pytania tworzymy przez szyk przestawny, przestawiając czasownik can z osobą. Can you swim? = Czy potrafisz pływać? Can they speak English? = Czy oni potrafią mówić po angielsku? Krótkie odpowiedzi Yes, I/you/he/she/it/we/you/they can. No, I/you/he/she/it/we/you/they can't. Np. Can you swim? No, I can't. Can we jump? Yes, we can. Kiedy używamy a/an? a i an używamy przed rzeczownikiem policzalnym w liczbie pojedynczej. a używamy przed rzeczownikiem rozpoczynającym się na spółgłoskę (w wymowie) an używamy przed rzeczownikiem rozpoczynającym się na samogłoskę (w wymowie) Do czego używamy czasu Present Simple? Do czynności powtarzających się, np. I go to school every day. Do upodobań, np. I like pizza. Do opisywania praw przyrody, np. The earth goes round the sun. Do mówienia o czynnościach wynikających z rozkładów jazdy, planów lekcji, programów telewizyjnych itp., niezależnych od nas, np. The bus leaves at 10. = Autobus odjeżdża o 10. Jak wygląda zdanie twierdzące w Present Simple? Zdanie twierdzące w Present Simple: osoba + czasownik(w formie podstawowej) + reszta zdania np. I go to school everyday. Tomek and Kasia play chess every night. !!! W 3 osobie liczby pojedynczej do czasownika dodajemy -s !!! np. He goes to school everyday. Paweł plays football every Saturday. Jak wygląda zdanie przeczące w Present Simple? Zdanie przeczące w Present Simple: osoba DON'T czasownik(w formie podstawowej) + reszta zdania np. I DON'T go to school everyday. Tomek and Kasia DON'T play chess every night. !!! W !!! 3 osobie liczby pojedynczej zamiast DON'T piszemy DOESN'T -s !!! np. He DOESN'T go to school everyday. Paweł DOESN'T play football every Saturday. Jak wygląda pytanie ogólne(czy) w Present Simple? Pytanie typu "Czy" w Present Simple: DO + osoba + czasownik(w formie podstawowej) + reszta zdania np. DO you go to school everyday? DO we play chess every night? !!! W !!! 3 osobie liczby pojedynczej zamiast DO piszemy DOES !!! np. DOES he go to school everyday? DOES Zosia play football every Saturday? Jak wygląda pytanie szczegółowe w Present Simple? Pytanie szczegółowe w Present Simple: Do pytania ogólnego dodajemy wyraz pytający np. Where do you live? - Gdzie mieszkasz? np. Why does she play chess every morning? - Dlaczego ona gra w szachy każdego ranka? Wymień wyrazy pytające. Wyraz pytający Tłumaczenie where gdzie who kto what co, jaki, jaka which który whose czyj why dlaczego when kiedy how jak how often jak często how many ile (do rzeczowników policzalnych) how much ile, jak dużo (do rzeczowników niepoliczalnych how far jak daleko Jakie są przysłówki częstotliwości oraz określniki czasu typowe dla Present Simple? Przysłówki częstotliwości (stawiane pomiędzy osobą i czasownikiem always - zawsze sometimes - czasami often - często rarely - rzadko never - nigdy usually - zazwyczaj, zwykle seldom - rzadko Określniki czasu (stawiane na końcu zdania lub na początku zdania every day - codziennie every week - co tydzień every month - co miesiąc every year - co rok Co oznacza i kiedy stawiamy "some"? "some" oznacza jakieś, trochę "some" stawiamy przed rzeczownikami policzalnymi w i rzeczownikami niepoliczalnymi "some" używamy w zdaniach twierdzących !WYJĄTEK! some możemy użyć w pytaniach grzecznościowych np. Would you like some milk? - Czy chciałbyś trochę mleka? Co oznacza i kiedy używamy "any"? "any" oznacza jakieś, trochę, żaden "any" stawiamy przed rzeczownikami policzalnymi w i rzeczownikami niepoliczalnymi "any" używamy w zdaniach pytajacych i przeczących np. We don't have any time. - Nie mamy żadnego czasu. Wymień possesive adjectives (przymiotniki dzierżawcze) i ich tłumaczenie Possesive adjective Tłumaczenie my mój your twój his jego her jej its tego our nasz your wasz their ich Do czego używamy czasu Present Continuous? Do czynności wykonywanych w momencie gdy o niej mówimy np. I am going to school now. Do czynności zaplanowanych w najbliższej przyszłości np. She is having dinner with her father next week. Jak wygląda zdanie twierdzące w Present Continuous? osoba + czasownik to be (am/are/is) + czasownik z końcówką -ing Jak wygląda zdanie przeczące w Present Continuous? osoba + czasownik to be (am/are/is) + NOT + czasownik z końcówką -ing skrótem od is not jest isn't skrótem od are not jest aren't np. I am not watching TV now. = Nie oglądam teraz telewizji. np. The cat is not (isn't) eating its food. - Kot nie je swojego jedzenia. Jak wygląda pytanie w Present Continuous? Pytanie ogólne (typu "Czy"?) Am/Are/Is + osoba + czasownik z końcówką -ing np. Is she going to the park now? - Czy ona idzie teraz do parku? Pytanie szczegółowe ( z wyrazem pytającym) Jakie są określniki typowe dla czasu Present Continuous? now - teraz at the moment - w tym momencie at present - obecnie this week - w tym tygodniu this month - w tym miesiącu Jak wyglądają zaimki osobowe w funkcji dopełnienia? me - mi, mnie you - tobie, ci him - mu, jemu her - jej it - temu us - nam you - wam them - im Do czego służą przysłówki sposobu i jak je tworzymy? Przysłówki sposobu określają w jaki sposób coś wykonujemy Tworzymy je od przymiotników dodając końcówkę -ly np. bad (zły) - badly(źle) Jeżeli przymiotnik kończy się na y dodajemy końcówkę -ily np. heavy(ciężki) - heavily(ciężko) Jeżeli przymiotnik kończy się na ic dodajemy końcówkę -ally np. tragic(tragiczny) - tragically(tragicznie) !WYJĄTKI! fast (szybki) - fast (szybko) good (dobry) - well (dobrze) hard (trudny, ciężki) - hard (trudno, ciężko) late (późny) - late (późno) Do czego używamy czasu Past Simple? Past Simple używamy do mówienia o czynnościach zakończonych w określonym momencie w przeszłości np. I washed my car yesterday. - Umyłam wczoraj samochód. Jak tworzymy zdanie twierdzące w czasie Past Simple? Zdanie twierdzące w Past Simple osoba 2 forma czasownika reszta zdania np. She ate dinner yesterday at 7. - Ona zjadła obiad wczoraj o 7. Lista czasowników nieregularnych Jak tworzymy drugą formę czasowników regularnych? Drugą formę czasownika tworzymy dodając końcówkę -ed do czasownika gdy czasownik kończy się na -y przed którym stoi spółgłoska, y , zamieniamy y na i, i dodajemy -ed np. dry - dried gdy czasownik kończy się na spółgłoskę poprzedzoną pojedynczą samogłoską podwajamy ostatnią spółgłoskę i dodajemy ed. np. stop - stopped !UWAGA! Nie podwajamy liter -x, -w Jak tworzymy zdanie przeczące w czasie Past Simple? Zdanie przeczące w Past Simple osoba + did not (didn't) + forma podstawowa czasownika (If) + reszta zdania np. She didn't eat dinner yesterday at 7. - Ona nir zjadła obiadu wczoraj o 7. Jak tworzymy pytanie w czasie Past Simple? Pytanie w Past Simple Did + osoba + forma podstawowa czasownika (If) + reszta zdania np. Did she eat dinner yesterday at 7. -Czy ona zjadła obiad wczoraj o 7? Pytanie szczegółowe tworzymy dodając wyraz pytający na początku pytania ogólnego. np. Where did she eat dinner yesterday at 7. -Gdzie ona zjadła obiad wczoraj o 7? Jak odmieniamy czasownik "to be" w czasie Past Simple? Odmiana czasownika "be" w czasie przeszłym osoba forma be tłumaczenie I was ja byłem/byłam you were ty byłeś/byłaś He was on był She was ona była It was to/ono było We were my byliśmy/byłyśmy You were wy byliście/byłyście They were oni byli/one były Wymień possesive pronouns (zaimki dzierżawcze) i ich tłumaczenie. Possesive pronoun Tłumaczenie mine mój yours twój his jego her jej ours nasz yours wasz theirs ich Czym się różni possesive adjective (przymiotnik dzierżawczy) od possesive pronoun (zaimek dzierżawczy)? Przymiotniki dzierżawcze (my, your, his, her itd.) stawiamy przed rzeczownikiem Zaimki dzierżawcze (mine, yours, his, hers itd.) używamy zamiast rzeczownika po zaimku dzierżawczym nie ma rzeczownika. np. This is my book. This book is mine She ate her breakfast. It was hers. Jak tworzymy stopień wyższy przymiotnika? Stopień wyższy przymiotnika Przymiotniki krótkie 1-2 sylabowe W większości przymiotników dodajemy końcówkę -er fast - faster long - longer Gdy przymiotnik kończy się na spółgłoskę poprzedzoną pojedynczą samogłoską, ostatnią spółgłoskę podwajamy i dodajemy końcówkę er hot - hotter big - bigger Gdy przymiotnik kończy się na -y , y zamieniamy na -ier heavy - heavier happy - happier Przymiotniki długie Przed przymiotnikiem długim dodajemy słowa more (bardziej) lub less (mniej) beautiful - more beautiful intelligent - less intelligent Jak tworzymy stopień najwyższy przymiotnika? Stopień najwyższy przymiotnika Przymiotniki krótkie 1-2 sylabowe W większości przymiotników dodajemy końcówkę -est fast - fastest long - longest Gdy przymiotnik kończy się na spółgłoskę poprzedzoną pojedynczą samogłoską, ostatnią spółgłoskę podwajamy i dodajemy końcówkę -est hot - hottest big - biggest Gdy przymiotnik kończy się na -y , y zamieniamy na -iest heavy - heaviest happy - happiest Przymiotniki długie Przed przymiotnikiem długim dodajemy słowa most (najbardziej) lub least (najmniej) beautiful - most beautiful intelligent - least intelligent Kiedy i jak stosujemy stopień wyższy przymiotnika? Stopień wyższy przymiotnika stosujemy do porównania dwóch rzeczy, ludzi lub grup. W porównaniu używamy słowa than - niż, od np. Peter is taller than Kasia. - Peter jest wyższy niż Kasia. Boys are faster than girls. - Chłopcy są szybsi niż dziewczęta. Dogs are more intelligent than frogs. - Psy są bardziej inteligentne niż żaby. Bikes are less expensive than cars. - Rowery są mniej drogie niż samochody. Kiedy i jak stosujemy stopień najwyższy przymiotnika? Stopień najwyższy przymiotnika stosujemy do wskazania elementu "naj" w grupie. W stopniu najwyższym stosujemy słowo the lub przymiotnik dzierżawczy przed przymiotnikiem np. Peter is the tallest in class. - Peter jest najwyższy w klasie. Tomek is my oldest friend. - Tomek jest moim najstarszym przyjacielem. Dolphins are the most intelligent animals. - Delfiny są najbardziej inteligentnymi zwierzętami. Bikes are the least expensive mean of transport. - Rowery są najmniej drogim środkiem transportu. Do czego używamy czasu Past Continuous? Past Continuous używamy do: - mówienia o czynnościach które trwały w określonym momencie w przeszłości np. I was washing my car at 7 o'clock yesterday. - Myłam samochód wczoraj o - mówienia o kilku czynnościach które trwały w jednocześnie w przeszłości np. I was washing my car and my brother was reading a book. - Ja myłam samochód a mój brat czytał książkę. - mówienia o dłuższej czynności która została przerwana przez krótszą czynność (Past Simple) w przeszłości np. I was walking home and a car hit me. - Szedłem do domu i samochód mnie uderzył. Jak tworzymy zdanie twierdzące w Past Continuous? podmiot was/were czasownik z końcówką -ing I was washing my car at 7 o'clock yesterday. - Myłam samochód wczoraj o We were walking home and a car hit us. - Szliśmy do domu i samochód w nas uderzył. Jak tworzymy zdanie przeczące w Past Continuous? podmiot was/were not czasownik z końcówką -ing I was not washing my car at 7 o'clock yesterday. - Nie myłem samochód wczoraj o We were not walking home at 6 in the morning. - Nie szliśmy do domu o 6 rano. Jak tworzymy zdanie pytające w Past Continuous? Was/Were podmiot czasownik z końcówką -ing ? Was I washing my car at 7 o'clock yesterday? - Czy myłam samochód wczoraj o Were we walking home and a car hit us? - Czy szliśmy do domu i samochód w nas uderzył? Jak tworzymy tryb rozkazujący? Tryb rozkazujący tworzymy poprzez użycie bezokolicznika, np: Go! - Idź! Stay! - Zostań! Be quiet! - Bądź cicho! Przeczenie tworzymy poprzez użycie Don't przed bezokolicznikiem, np: Don't go! - Nie idź! Don't stay! - Nie zostawaj! Don't be quiet! - Nie bądź cicho!

w czasie teraźniejszym nie można określić